Overactieve blaas: wat is het en wat betekent het voor jouw dagelijks leven?

Wat houdt een overactieve blaas precies in?

Een overactieve blaas – ook wel OAB genoemd – is een aandoening waarbij de blaas zich ongecontroleerd samentrekt. Hierdoor ontstaat plotselinge en vaak onbedwingbare aandrang om te plassen. Deze aandoening wordt vaak verward met urine-incontinentie, maar is daarvan te onderscheiden. Niet iedereen met OAB verliest daadwerkelijk urine, maar de constante drang kan het dagelijks leven ernstig verstoren.

Hoe werkt het precies?

Bij een normale blaas geven zenuwsignalen aan wanneer het tijd is om te plassen. Bij een overactieve blaas gebeurt dit veel te vaak of te vroeg. De spier die de blaas aanstuurt – de detrusor – trekt zich dan samen op momenten waarop dat niet hoort. Mogelijke oorzaken zijn verstoringen in de zenuwgeleiding of fysieke blokkades zoals een vergrote prostaat bij mannen. In beide gevallen wordt het signaal om te plassen te vroeg afgegeven.

Welke vormen zijn er?

Er zijn twee soorten overactieve blaas: een droge en een natte vorm. Bij de natte vorm treedt er urineverlies op zodra de aandrang zich aandient. Bij de droge vorm is er geen verlies, maar blijft de angst daarvoor wel aanwezig. Veel mensen kiezen ervoor om uit voorzorg bescherming te dragen. Dit onderscheidt OAB van klassieke incontinentie, die ook kan ontstaan door fysieke inspanning zoals hoesten of tillen.

Wie loopt risico?

Volgens onderzoeken komt OAB vaker voor bij vrouwen dan bij mannen, en de kans neemt toe met de leeftijd. In veel gevallen is er geen duidelijke oorzaak aan te wijzen. De aandoening komt vaak voor bij mensen met neurologische aandoeningen zoals Parkinson of na een beroerte. Ook slecht gereguleerde diabetes wordt in verband gebracht met een verhoogd risico. Bij ouderen is OAB een veelvoorkomend probleem, mede door veranderingen in het zenuwstelsel en verminderde controle over de blaasspier.