Wat is inspanningsincontinentie en wat kun je eraan doen?

Bij inspanningsincontinentie verliest iemand ongewild urine bij lichte fysieke inspanning. Denk aan springen, niezen, tillen of zelfs lachen. Vooral vrouwen worden getroffen, vaak na zwangerschappen of met het ouder worden. In Nederland komt deze vorm van urineverlies regelmatig voor, maar wordt er nog te weinig open over gesproken.

Hoe ontstaat inspanningsincontinentie?

Druk op de blaas

Tijdens een fysieke inspanning ontstaat er druk in de buikholte. Als die druk groter is dan wat de sluitspier van de blaas aankan, treedt er urineverlies op. Ook een verslapte bekkenbodem of verzwakte ondersteuning van de blaas speelt hierbij een rol.

Welke factoren verhogen het risico?

Zwangerschap en bevallingen kunnen de bekkenbodemspieren aantasten. Ook de overgang leidt vaak tot veranderingen in de weefsels rond de urinewegen. Andere risicofactoren zijn overgewicht, urineweginfecties, chronische verstopping en eerdere operaties in de onderbuik of bekkenstreek.

Waarom praten veel vrouwen er niet over?

Veel vrouwen vinden het gênant om incontinentie te bespreken. Daardoor gebruiken ze vaak maandverband in plaats van geschikte incontinentieproducten, wat niet ideaal is. Deze terughoudendheid kan zorgen voor schaamte, onzekerheid en sociale isolatie. Juist daarom is het belangrijk om er wél over te praten - met een arts, een specialist of via een online advies.

Wat kun je eraan doen?

Er zijn meerdere manieren om inspanningsincontinentie aan te pakken. Vaak is een aanpassing in levensstijl al voldoende. Chirurgische ingrepen worden pas overwogen als andere methoden onvoldoende effect hebben.

Leefstijl aanpassen

Gezond eten, een stabiel gewicht behouden, voldoende bewegen en verstopping voorkomen kunnen al een groot verschil maken in het dagelijks leven.

Bekkenbodemtraining

Het versterken van de bekkenbodem is een van de meest effectieve oplossingen. Dat kan via:

• Fysiotherapie of bekkenbodemoefeningen onder begeleiding.
• Biofeedbacktraining om spierbewustzijn te verbeteren.
• Elektrostimulatie om de juiste spieren te activeren.
• Gedragstherapie gericht op blaascontrole.

Medische of operatieve behandelingen

In sommige gevallen kunnen hormonen of medicijnen worden voorgeschreven. Als laatste optie bestaan er chirurgische ingrepen, zoals het plaatsen van een sling (bandje) onder de plasbuis. Deze minimal invasieve methode heeft een hoog slagingspercentage en is relatief snel hersteld.